Zgodnie z przepisem art. 22 § 1 Kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje  do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Przepis art. 22 § 1 Kodeksu pracy wskazuje cechy charakterystyczne stosunku pracy. W przypadku spełnienia wskazanych warunków mamy do czynienie z zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę umowy zawartej przez strony. Nie oznacza to jednak, że przekształcenie w stosunek pracy następuje z mocy samego prawa.

Przepis art. 22 § 1 Kodeksu pracy daje podstawę do wytoczenia powództwa o ustalenie stosunku pracy. To niezwykle ważna regulacja. W praktyce oznacza, że osoba zatrudniona na podstawie umowy cywilnoprawnej – np. umowy zlecenia, jeśli zostaną spełnione przesłanki wskazane w przepisie art. 22 § 1 Kodeksu pracy, tj.:

  • wykonywanie określonego rodzaju pracy,
  • na rzecz podmiotu zatrudniającego,
  • pod kierownictwem zatrudniającego,
  • za wynagrodzeniem,
  • w czasie i miejscu wskazanym przez pracodawcę,

ma prawo wytoczyć powództwo przeciwko zatrudniającemu o ustalenie stosunku pracy.

Klaudia Utkowska